Nu in National Geographic Traveler: Ontdek Napels

ontdek-napels-14-hemelse-tips-1318Snelle scooters, verliefde stelletjes en smalle steegjes overspannen met wasgoed – Italiaanser dan Napels kan het bijna niet.

Auteur: Ralf Groothuizen Fotograaf: Greco Guiseppe/Sime

Het leven is niet eenvoudig in Napels. Al eeuwen niet. Nooit geweest. Misschien wel voor de vele koningen die de stad heeft voortgebracht en de nobelen die er gewoond hebben. Maar voor het Napolitaanse volk dat sinds jaar en dag de sfeer in de stad bepaalt, nee.

‘Napoli ‘na carta sporca e nisciuno se ne importa e ognuno aspetta a ‘ciorta.’ Een regel uit het nummer Napule van Napels’ blueszanger Pino Daniele. ‘Napels is bevuild wc-papier, waar niemand ook maar een zier om geeft en iedereen wacht er op het geluk.’ Weinig liedjes weten het gevoel in de stad zo goed te pakken als dit nummer. De stad kampt al tientallen jaren met een vuilnisprobleem. Soms loopt dat de spuigaten uit. En is Berlusconi een dag braaf geweest, dan zoomen de televisiecamera’s bij gebrek aan ander nieuws er maar al te graag op in.

Napels heeft talloze overheersers gehad: de Grieken, de Fransen, de Spanjaarden, de Oostenrijkers en de Noormannen. Allemaal proefden ze van het heerlijke Napels, lieten er hun sporen achter. Maar geen enkele kreeg de Napolitanen onder de duim. Napels is nog helemaal Napels. ‘Nel bene e nel male’, in het goede en in het slechte, zoals iedere inwoner zal bekennen.

Laten we het hier vooral over het goede hebben. Goed Leven terwijl het leven niet gemakkelijk is. Laat Napolitanen daar nu juist een kunst van gemaakt hebben. L’arte di arrangiarsi- de kunst van het overleven. Dat ze van niets iets kunnen maken. En wat wil je ook, levende in de ontroerendste stad van het land in de mooiste baai van Europa.

Dankzij l’arte d’arrangiarsi, weten de Napolitanen zich perfect staande te houden in de chaos. Ze weten waar het lekkerste eten te vinden is, en waar je wel rustig kunt wandelen. Bovendien, stiekem kunnen ze niet zonder die chaos. Op zoek naar die chaos.  Naar toeval. Op zoek naar 24/7 straattheater, kwam ik met een koffer aan in de stad en ben er twee jaar gebleven. De eerste avond stond ik op het balkon aan de Via Foria, pal tegenover het nationaal museum. In de verte de Vesuvius, op haar toppen lag nog sneeuw. Ik hoorde vanaf zee een schip haar komst aankondigen in de haven. Een vrouw aan de overkant klopte haar tafelkleed uit van tien hoog terwijl ze haar man binnen op de bank op een scheldkanonnade trakteerde. En verder beneden het altijd voortrazende verkeer. Duizenden auto’s, met daartussendoor jongens zonder helmen op scooters die gevaarlijke capriolen uithaalden. Een zucht van geluk. Ik was thuis. (…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: