Das Magazin

Napels – correspondentenbijdrage
Das Magazin, zomer 202

U heeft vast het boek Gomorra van de ondergedoken Napolitaanse schrijver Roberto Saviano gelezen, de mondiale bestseller die op keiharde manier een realistisch beeld geeft van de maffia in de omgeving van Napels. Een maffia gevrijwaard van iedere Hollywoodromantiek. Geen bolhoeden en chique smoking, maar spierballen en tatoeages. En las u zijn boek niet, dan zag u vast de film gemaakt door Matteo Garrone.
Nieuwste nieuws is dat Garrone de maffiaclan in het stadje Castel Volturno 20.000 euro betaalde, opdat zijn filmploeg met rust gelaten zou worden. Saviano zit al jaren ondergedoken en leeft een gepantserd leven, vierfiguranten uit de film zitten reeds in de gevangenis vanwege banden met de maffia en nu zou Garrone ook protectiegeld betaald hebben om te kunnen filmen. U beseft meteen dat serieus verslag doen over maffia in Napels een serieuze zaak is. Zelfs in betrekkelijk veilig gezelschap is het al moeilijk om over maffia te praten, ondervond ik gedurende mijn jaren in de stad.
De grootste fout die je in Napels kunt maken: na een avond goed doorzakken met een witte Falanghina in het glas, denken dat je vrienden voor het leven hebt gemaakt. alles maar dan ook alles met ze kunt bespreken, om dan het M-woord te bezigen. Maffia. Daarmee heb je iedere kans op een goed gesprek in de toekomst verbruid. Toverwoord is namelijk: pazienza. Wie lang wacht, investeert in zijn relaties,regelmatig pasta eet, veel tijd aan tafel doorbrengt, zal op een dag, zomaar uit het niets het woord maffia horen. Maar ze zullen het fluisteren. ‘Pur”e mmure tènono ‘e rrecchie’, zei mijn buurman eens. Ook de muren hier hebben hier oren. Iedereen houdt iedereen in de gaten en geen mens is te vertrouwen. Italianen zullen geen grote bekentenissen doen, geen moordcomplotten ontrafelen, maar de maffia, een bulkbegrip, een gezicht geven, door te grijpen uit hun eigen dagelijkse beslommeringen. Achter la dolce vita, in de schaduw van het vaak adembenemende decor in het ideale vakantieland, gaat een bikkelharde samenleving schuil waarin je niets, maar dan ook niets voor elkaar krijgt als je niet meebuigt met het wetteloze systeem van vriendjespolitiek, corruptie en beschermgelden. Zo sprak ik met mijn Napolitaanse ex-vriendin maanden niet over de maffia. Op een dag vertelde ze hoe een glibberige advocaat van de gemeente had gezegd dat ze het loon waarvoor ze maandenlang werklozen had lesgegeven wel kon ‘verdienen’. Hij nodigde haar uit voor een chique diner à deux. Ze zouden er samen wel uitkomen. ‘Waarin verschil ik eigenlijk van die werklozen die ik les geef?’ verzuchtte ze.
Of haar broer, die vertelde dat een professor aan de universiteit zijn studiegenoot voor het blok zette: ‘Als jij het eerstvolgende examen wil halen stem je op de kandidaat die ik je nu influister.’ Zijn studiegenoot heeft gehoor gegeven aan de oproep. Of haar moeder die zich in het stemlokaal van Pianura, een wijk die geheel illegaal gebouwd werd, minutenlang opwond tegen de stemlokaalbeambte. Terwijl het voor iedereen duidelijk was dat corruptie schering en inslag waren in de stemlokalen, kwam het niet bij de stemlokaalhouders op om mensen te vragen hun telefoon tijdens het stemmen in te leveren. Een foto van het stembiljet en een kruisje bij de juiste naam kon de povero cristo zo 50 à100 euro opleveren. En zo heeft iedereen zijn eigen minimaffiaverhaal. Maffia is er altijd en overal, maar het vergt tijd en investering. En soms geld, in het geval van Garrone.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: