Italie Magazine

Authentiek Toscane

,,Zou je dat nou wel doen?’’, zegt Simonetta. In mijn nieuwe zwembroek, witte handdoek over de schouders  en een boek in mijn hand wandel ik door de tuin in de richting van het zwembad. Simonetta komt net teruglopen. Ze heeft er aardig de pas in. Ze wijst in de verte, in de richting van het Trasimenomeer. Daarvandaan komen gitzwarte wolken aanzetten. ,,Vorig jaar is er een dorp verderop nog een Duitse toerist geëlektrocuteerd terwijl hij dacht met een onweerbuitje gewoon lekker in het zwembad te blijven. Ik wil niet dat je gaat zwemmen. Kopje koffie?’’ En dan begint het toch te waaien als we een paar tellen later allebei in badjas veilig onder het afdak van Simonetta’s huis staan. Simonetta’s boek waait van tafel. Een tuinstoel valt om. Tafelkleden waaien door de tuin als vliegende tapijten. Boven op het balkon horen we potten kapot vallen. En dan begint het te regenen. En nog harder te regenen. Dante loopt rondjes om mijn benen. Laat zich strelen. Piept. Dante legt zijn hoofd tegen mijn knie.  Dante, de herder die me de afgelopen drie dagen geen blik waardig gunde en alleen gromde als ik langsliep, komt poeslief tussen mijn benen staan. ,,Hij is bang,’’ zegt Simonetta  ,,Honden voelen als het gaat losbarsten.’’ En Simonetta heeft niks teveel gezegd. Een keiharde donder. Gevolgd door een flits. Zo’n tien meter achter het zwembad belandt een bliksemschicht op de dorre akker. Meteen stijgt er rook op en worden vlammen zichtbaar. En nog een flits en nog meer vuur. Wat een geweld. De regenbui en tennisbalgrote hagelstenen die volgen doven de vlammen weer snel. ,,En nu dit nog een avond of tien achter elkaar, dat zal onze wijn goed doen.’’ We blijven nog even in de deuropening staan kijken naar het natuurgeweld. Dan lossen de wolken langzaam op. Dante begint weer zachtjes tegen me te grommen. Simonetta’s echtgenoot is inmiddels met emmers in de weer, want verschillende kamers zijn ondergelopen. ,,Zullen wij in de tussentijd een duik nemen?’’(…)

Italie Magazine, september 2012: Lees verder…

Glans van gouden eiland

Valerio is taxichauffeur. Geen gewone. Nee hij bestuurt een boot, een met hout bewerkte privéboot van het Hotel Excelsior op het Venetiaanse Lido. In nog geen vijftien minuten brengt hij ieder uur de chiquegeklede gasten van het Excelsior naar de tegenovergelegen aanlegsteiger van het San Marcoplein. En hij brengt ze ook weer terug. Behendig helpt hij dames in cocktailjurk en stilettohakken van de aanlegsteiger op zijn boot. De mannen biedt hij zijn arm aan, maar de meesten weigeren goedgemanierd. Valerio doet dit werk al sinds de jaren negentig. Hij verdient er geld mee voor zijn twee kinderen, die hij hoopt een goede opleiding te kunnen bieden. Internationale scholen genoeg in Venetië. Hij wil dat ze het beter dan hij krijgen. Hij werkt een beetje noodgedwongen op het water, net als zoveel Venetianen.
Een paar jaar geleden kwam een collega van Valerio met een boek aanzetten. Hij wees naar de auteursfoto en er stond een korte biografie van de man in kwestie op de achterflap. ,,Die man heb ik jarenlang door de lagune vervoerd,’’ reageerde Valerio. ,,Wist ik veel dat die man een schrijver was. Hij deed altijd een beetje gek. Een aparte kerel. Wel galant hoor, daar niet van.’’ Valerio vervoerde jarenlang de Nederlandse schrijver Harry Mulisch , over de wateren (Ontdekking van de hemel e.a.), een fervent bezoeker van Venetië. ,,Hij was hier altijd samen met zijn familie.’’ (…)

Italie Magazine, juli 2012: Lees verder…

Città della pasta – Gragnano

Onder de rook van Napels ligt Gragnano. Ooit telde de stad meer dan driehonderd pastafabrieken, vandaag de dag zijn er nog een stuk of tien over. Pasta di Gragnano is te vinden in delicatessenzaken van Moskou tot New York. Antonino Moccia, eigenaar van La Fabbrica della Pasta, opende voor een middagje zijn fabrieksdeuren.

Italie Magazine, maart 2012: Lees verder…

<strong>‘De maffia is alleen maar sterker geworden’</strong>
<blockquote>’Nee, angst moet je niet hebben. Vandaag de dag is de maffia als een kameleon. Hij zoekt naar een vorm waarin hij kan blijven bestaan. Hij geeft je het idee dat hij niet bestaat en nooit heeft bestaan. Dat is de angst van de Sicilianen. Nu lijkt Sicilië op Amsterdam: een plek waar nooit iets gebeurt, waar bijna nooit iemand overhoop wordt geknald. Het geeft je het idee dat het gevaar iets van het verleden is.’ </blockquote>

Interview met de Siciliaanse schrijver/journalist Salvo Sottile over zijn boek Donkerder dan Middernacht. <a href=”http://www.italiemagazine.nl/index.php?aid=655″>Lees verder…</a>

In: Italie Magazine, voorjaar 2010

<strong>Ontsnappen in Napoli</strong>
<blockquote>Adem nog een keer diep in voor u de trein instapt. Stap in en stap vijf minuten later uit op eindstation Morghen. Adem weer
diep in. Huh? Frisse lucht! Geen warme walm die de adem beneemt. En bomen. Het is er groen. Vroeger heette Vomero Collina dei Broccoli, de Broccoliheuvel. Nu hebben die plantages plaatsgemaakt voor
brede geveegde straten en gepoetste auto’s die netjes wachten als u het zebrapad oversteekt samen met mannen in witte pakken
en vrouwen in mantelpakjes.</blockquote>

Reisreportage over het rustige Napels.<a href=’http://napelszien.files.wordpress.com/2009/09/im2010_1_020napels.pdf’&gt; Lees Verder…</a>

In: Italie Magazine, december 2009

<strong>Emilia-Romagna op zijn Toscaans</strong>
<blockquote>In Portico di Romagna was Dante een welkome gast. Verbannen uit Florence, vond hij in het Palazzo Portinari een veilig onderkomen. Hij schreef er over zijn muze, Beatrice Portinari. En wie over het middeleeuwse bruggetje in Portico loopt, de Ponte della Maestà, zal zich niet aan de gedachte kunnen onttrekken in een
tijdmachine gestapt te zijn. Het is dat een witte plastic tuinstoel in de verte op een oud balkon de droom verstoort, maar anders was het niet gek geweest als Dante zelf de brug was op komen stappen </blockquote>

Reisreportage over het ‘Toscane’ van Emilia-Romagna.<a href=’http://napelszien.files.wordpress.com/2009/09/im2010_1_048romagnaforli_ft2.pdf’&gt; Lees verder…</a>

In: Italië Magazine, december 2009

<strong>Grillig Basilicata</strong>

<blockquote>Italianen, normaal heel beschaafd als het om eten gaat, komen uit alle hoeken en gaten en storten zich als beesten op de tafel met al dat lekkers. Het is zo’n chaos dat de Hollanders besluiten zich even in een hoekje terug te trekken totdat die rust wederkeert. Als het dan eindelijk minder druk is bij de tafel is tot onze ontsteltenis de tafel zo goed als leeg.</blockquote>

Reisreportage over de regio Basilicata. <a href=’http://napelszien.files.wordpress.com/2009/09/im2009_4_034basilicataindd1.pdf’>Lees verder…</a>

In: Italië Magazine, oktober 2009

<strong>Il Cilento, stilte tussen zee en bergen</strong>
<blockquote>(…)De schoolbus is gearriveerd. Drie jonge kinderen in
blauwe schooluniformen met rode rugzakjes stappen in het busje. De moeders zwaaien hun kinderen uit en lopen daarna gedrieën naar een van de twee groentewinkeltjes annex supermarktjes in het dorp.(…)</blockquote>
Reisreportage over de Cilento. <a href=”http://napelszien.files.wordpress.com/2009/09/im2009_3_018cilento.pdf”>Lees verder…</a><a href=”http://napelszien.files.wordpress.com/2009/09/im2009_3_018cilento.pdf”></a&gt;

In: Italie Magazine, zomer 2009

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: